Wspólnota parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Redzie przeżywa kolejną piękną rocznicę. Kościół został konsekrowany 26 września 1907 r. przez biskupa Klundera i służy redzianom do dzisiaj. To już 119 lat, odkąd nasza świątynia jest miejscem modlitwy, sakramentów i spotkań kolejnych pokoleń mieszkańców Redy.
Kościół, który widać z daleka
Zbliżając się do Redy od strony Gdyni, Pucka czy Wejherowa, trudno w panoramie miasteczka przeoczyć strzelistą wieżę kościoła parafialnego. Neogotycka świątynia przy ul. Gdańskiej to nie tylko serce życia parafialnego, ale i symbol miasta – widnieje dziś w herbie Redy.
Historia sięgająca XII wieku
Choć obecny kościół ma „zaledwie” 119 lat od konsekracji, dzieje parafii są dużo dłuższe. Jej początki sięgają końca XII wieku, kiedy książęta pomorscy ufundowali pierwszy drewniany kościół pod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła. Pierwsza świątynia stała tam, gdzie dziś znajdują się salki katechetyczne, i zgodnie ze zwyczajem otaczał ją cmentarz.
Kolejne stulecia przyniosły wiele prób. Potop szwedzki doprowadził do wyludnienia okolicy, a zamknięty kościół spłonął – ocalały z niego jedynie dwie figury świętych Piotra i Pawła. W okresie administracji pruskiej, na przełomie XVIII i XIX wieku, w tym samym miejscu wybudowano niewielki kościół; parafia należała wtedy do Rumi, a redzka świątynia była jej filią.
Budowa neogotyckiej świątyni i konsekracja w 1907 roku
Gdy w 1887 roku parafia się usamodzielniła, a liczba mieszkańców rosła, pojawiła się potrzeba budowy nowego kościoła – tym bardziej że dotychczasowy miał nietrwałą konstrukcję, a jego drewniane elementy uległy zniszczeniu. Nową świątynię wzniesiono w latach 1901–1903 z funduszy państwowych i parafialnych, w stylu neogotyckim, z wieżą i dzwonnicą. Uroczysta konsekracja odbyła się 26 września 1907 roku. Dokonał jej biskup Jakub Klunder, nadając kościołowi wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
Przez wojny do dzisiejszego wezwania
W latach 1927–1945 parafią kierował ks. Leon Wiczanowski, z pochodzenia Niemiec, co zapewne pomogło świątyni przetrwać okupację w nienaruszonym stanie. Dopiero wyzwolenie w 1945 roku przyniosło poważne zniszczenia wskutek ostrzału artyleryjskiego.
Ważną datą jest rok 1957. Ówczesny proboszcz, ks. Arnold Goetze, wielki czciciel Najświętszej Maryi Panny, zwrócił się do władz kościelnych z prośbą o zmianę patronki, a prośba została przyjęta pozytywnie. Tytuł parafii rozszerzono wówczas na: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny, a świętem odpustowym jest 15 sierpnia.
Wnętrze pełne symboli
We wszystkich oknach kościoła znajdują się witraże: w prezbiterium poświęcone Matce Bożej Królowej Polski i św. Józefowi, a w nawie – wydarzeniom z życia Maryi oraz symbolom Eucharystii i Kościoła. W 1969 roku w prezbiterium ustawiono kamienny ołtarz. Warto zatrzymać się przy nich przy okazji najbliższej wizyty w kościele.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz