Wyobraź sobie dziewczynę, która wstępuje do klasztoru w wieku 15 lat, nigdy nie dokona żadnego spektakularnego cudu za życia, nie wyruszy na misje, nie wygłosi płomiennych kazań. Umrze mając zaledwie 24 lata, wyczerpana gruźlicą, w ciemności duchowej, z wątpliwościami. A mimo to — zostanie ogłoszona Doktorem Kościoła i jedną z najpopularniejszych świętych wszech czasów. Brzmi jak paradoks? Właśnie o to chodzi.
Kim była Teresa Martin?
Teresa urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon we Francji, jako najmłodsza z dziewięciorga dzieci pobożnej rodziny. Ojciec Louis i matka Zélie — oboje beatyfikowani w 2015 roku — wychowali ją w atmosferze głębokiej wiary. Gdy Teresa miała cztery lata, straciła matkę. Ten ból odcisnął piętno na jej wrażliwej duszy.
Od dziecka pragnęła jednego: zostać świętą. I nie byle jaką — chciała być wielką świętą. Ale z czasem odkryła coś, co całkowicie zmieniło jej rozumienie świętości i co zmieniło też Kościół.
W 1888 roku wstąpiła do Karmelu w Lisieux, gdzie spędziła resztę krótkiego życia. Zmarła 30 września 1897 roku. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Mój Boże, kocham Cię!"
Mała droga — rewolucja dla zwykłych ludzi
Teresa nie mogła być misjonarką. Nie mogła być męczennicą. Była zwykłą karmelitanką, która zmywała naczynia, znosiła trudnych współsióstr i walczyła z codzienną szarością klasztornego życia.
I właśnie z tej szarości wyrosło jej największe odkrycie.
Mała droga — bo tak nazywa się jej duchowość — to nic innego jak robienie małych rzeczy z wielką miłością. Teresa zrozumiała, że nie musi wspinać się po stromych schodach heroicznych czynów. Wystarczy mała winda — dziecięce zaufanie do Boga, który sam podnosi człowieka ku sobie.
„Miłość udowadnia się czynami. Jak więc ja udowodnię moją miłość? Cóż, poprzez rzucanie kwiatów, to znaczy nie przepuszczę żadnej małej ofiary, żadnego spojrzenia, żadnego słowa, korzystając z najdrobniejszych okazji i czyniąc to z miłości."
To zdanie napisała dziewczyna, która żyła ponad 100 lat temu. Brzmi jak coś z poradnika mindfulness dla chrześcijan, prawda?
Kilka faktów, które mogą Cię zaskoczyć- Jej autobiografia powstała... na polecenie siostry. Teresa nie planowała pisać. Przełożona poprosiła ją o spisanie wspomnień z dzieciństwa. Z tych notatek powstały Dzieje duszy — jedna z najczęściej czytanych książek duchowych na świecie.
- Papież Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła w 1997 roku — jest jedną z zaledwie czterech kobiet z tym tytułem.
- Nigdy nie wyjeżdżała na misje, a jest współpatronką misji — razem ze św. Franciszkiem Ksawerym. Bo modliła się za misjonarzy z taką żarliwością, że Kościół uznał to za apostolat równy fizycznej obecności.
- Obiecała deszcz róż. Przed śmiercią powiedziała: „Po mojej śmierci będę zsyłać deszcz róż." I do dziś ludzie na całym świecie zgłaszają, że otrzymali od niej ten znak.
Co Teresa mówi nam dziś?
Żyjemy w świecie, który nagradza wielkich, głośnych, widocznych. Social media karmią się spektaklem. Wartościowy jest ten, kto dużo robi, daleko dociera, głośno mówi.
Teresa wywraca ten porządek do góry nogami.
Mówi: twoje codzienne życie ma nieskończoną wartość. Rozmowa z samotnym sąsiadem. Cierpliwe wysłuchanie kogoś, kto Cię nudzi. Praca wykonana sumiennie, choć nikt nie patrzy. Uśmiech, który kosztuje, bo jesteś zmęczony.
To są kwiaty, które Teresa rzucała przed Bogiem. I to są kwiaty, które Ty możesz rzucać każdego dnia.
Jej patronalne święto przypada 1 października. Ale Mała droga nie ma daty — można nią iść przez cały rok, przez całe życie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz