Anna Lenczewska – mistyczka, która pisała pod cudzym imieniem

 

Kiedy szuka się informacji o "Annie Lenczewskiej", trzeba od razu wyjaśnić pewien szczegół: to pseudonim wydawniczy, pod którym ukazywały się pisma Alicji Lenczewskiej (1934–2012) – emerytowanej nauczycielki ze Szczecina, uznawanej dziś za jedną z ważniejszych polskich mistyczek przełomu XX i XXI wieku.

 

Kim była

Alicja Lenczewska urodziła się w 1934 roku w Warszawie. Całe dorosłe życie związała ze Szczecinem, gdzie pracowała jako nauczycielka – uczyła prac ręcznych i mechaniki, a z czasem została wicedyrektorką liceum kształcącego nauczycielki przedszkolne. Interesowała się historią sztuki, lubiła podróże i turystykę – jej biografia do pewnego momentu nie różniła się niczym szczególnym od życia wielu kobiet jej pokolenia.

Punkt zwrotny nastąpił w marcu 1985 roku, podczas rekolekcji w Gostyniu. To wtedy, jak sama relacjonowała, doświadczyła głębokiego nawrócenia i pierwszego z serii mistycznych spotkań z Jezusem Chrystusem. Jej duchowym przewodnikiem został wówczas ksiądz Walter Rachwalik, który poradził jej, by systematycznie zapisywała to, czego doświadcza.

Dzienniki duchowe

Przez niemal 27 lat, aż do śmierci w 2012 roku, Lenczewska notowała w zeszytach szkolnych słowa i rozmowy, które – jak twierdziła – kierował do niej Chrystus, a także spotkania z Matką Bożą, świętymi (między innymi ze św. Faustyną) i aniołami. Oryginalne zapiski ostatecznie przepisała na maszynie, a większość zeszytów zniszczyła; zachowały się jedynie trzy.

Z tych notatek powstały dwa główne dzieła, wydane pod pseudonimem Anna Lenczewska:

• „Świadectwo. Dziennik duchowy" – obszerny zapis codziennych spotkań z Chrystusem z lat 1985–2012, prowadzony w formie dialogu, modlitwy i refleksji.
• „Słowo pouczenia" – nauki uporządkowane tematycznie, dotyczące między innymi miłości, modlitwy, pokory i duchowej walki.

Powstało też kilka mniejszych publikacji tematycznych (m.in. o różańcu, drodze krzyżowej czy modlitwie), które rozwijają wątki z obu głównych dzienników.

Dlaczego to wciąż komuś dzisiaj mówi coś ważnego

To, co odróżnia pisma Lenczewskiej od wielu innych tekstów duchowych, to ich prostota i osobisty, niemal intymny ton – to zapis relacji jednej konkretnej osoby, prowadzony latami w ciszy i posłuszeństwie, bez rozgłosu. Przez długi czas była właściwie nieznana szerszej publiczności; dopiero po jej śmierci zainteresowanie tekstami zaczęło systematycznie rosnąć, a jej pisma bywają dziś tematem konferencji, rekolekcji i opracowań teologicznych.

Warto pamiętać, że mowa tu o tekstach o charakterze religijnym, opartych na osobistym świadectwie autorki – ich odbiór, podobnie jak w przypadku innych pism mistycznych, zależy w dużej mierze od perspektywy czytelnika: dla jednych są duchowym drogowskazem, dla innych – przedmiotem ostrożniejszej, bardziej krytycznej lektury.

Alicja Lenczewska zmarła 5 stycznia 2012 roku w Szczecinie, gdzie też została pochowana.