Pierścienia nikt mu już nie zabierze. To jest punkt wyjścia do każdej dyskusji o Jeremym Sochanie. Pierwszy Polak z tytułem mistrza NBA, i to w wieku zaledwie 23 lat. Jednak za tym historycznym osiągnięciem kryje się słodko-gorzka historia zawodnika, który w niespełna cztery lata przeszedł drogę od wielkiej nadziei San Antonio Spurs do zadaniowca w mistrzowskiej układance New York Knicks.
Od fundamentu przebudowy do brakującego elementu
Gdy Sochan trafiał do ligi z 9. numerem draftu, oczekiwania w Polsce i za oceanem były ogromne. Widzieliśmy w nim potencjał na elitarnego obrońcę w całej lidze, gracza formatu OG Anunoby'ego czy Mikala Bridgesa. Rzeczywistość w Teksasie zweryfikowała jednak te plany. Eksperymenty z grą na rozegraniu, chroniczny brak stabilnego rzutu i ostatecznie bolesne rozstanie ze Spurs w trakcie debiutanckiego kontraktu mogły złamać niejednego zawodnika.
Trafienie do Nowego Jorku było w tamtym momencie traktowane przez wielu jak zesłanie. Knicks to potężny rynek i ogromna presja. Tymczasem okazało się, że to właśnie w tym rygorystycznym środowisku Sochan odnalazł swoją koszykarską tożsamość. Przestał być projektem do rozwijania, a stał się narzędziem do wygrywania tu i teraz.
Akceptacja roli jako klucz do przetrwania w NBA
Największym zwycięstwem Sochana w minionym sezonie nie jest wcale sam udział w finałach, ale jego dojrzewanie mentalne. Zrozumiał brutalną prawdę o NBA. W lidze, w której co roku pojawia się kilkudziesięciu nowych, głodnych gry atletów, przetrwają tylko ci, którzy potrafią się zaadaptować.
Sochan ewoluował. Stał się graczem, którego trener z pełnym zaufaniem wpuszcza na boisko na jedną, decydującą o mistrzostwie akcję w obronie. To transformacja z zawodnika, który miał być twarzą franczyzy, w gracza zadaniowego. Taką samą drogą poszli w przeszłości Jared Dudley czy Gary Payton II, budując wieloletnie, szanowane kariery. Zrozumienie, że nie trzeba zdobywać 20 punktów w meczu, aby być absolutnie niezbędnym w mistrzowskiej drużynie, wymaga ogromnej pokory. Tą postawą Sochan kupił sobie szacunek weteranów i trenerów.
Co przyniosą kolejne sezony?
Pierścień mistrzowski to najpotężniejszy atut w CV każdego koszykarza, ale wiąże się z nową presją. Sochan wchodzi w kolejny etap kariery z etykietą "mistrza". Zespoły będą patrzeć na niego z innej perspektywy, widząc w nim sprawdzonego w bojach zadaniowca, który wie, jak smakuje gra o najwyższą stawkę.
Trzeba jednak pamiętać, że mistrzostwo nie pudruje jego największych koszykarskich braków. Wciąż mówimy o zawodniku, którego ofensywny arsenał jest mocno ograniczony. W dzisiejszej NBA brak groźby rzutu z dystansu u skrzydłowego to potężny mankament, który zawęża opcje całego zespołu w ataku. Nadchodzące miesiące i wynegocjowanie nowego kontraktu pokażą, jak liga wycenia ten specyficzny zestaw umiejętności.
Czy Jeremy ma jeszcze szansę wrócić na ścieżkę, którą mu wróżyliśmy przed draftem i zostać gwiazdą formatu All-Star? Prawdopodobnie nie. Jego potencjalny sufit uległ obniżeniu. Ale paradoksalnie podniósł się jego poziom "podłogowy". Zamiast niespełnionego talentu, który po kilku latach wypada z ligi, mamy elitarnego obrońcę z historycznym osiągnięciem, który może utrzymać się w NBA przez kolejną dekadę.
Zdobył szczyt. Teraz najtrudniejsze zadanie. Udowodnić, że potrafi na nim pozostać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz